Ten westen van de Vestingstad Hulst ligt het Groot-Eiland. Hier kon de natuur eeuwenlang haar gang gaan. Op initiatief van de kloosterlingen verdwenen hier de gronden in de 13 eeuw onder water. Het polderland veranderde in schorren en kreken. Af en toe hielp de mens een handje, door bijvoorbeeld het gebruik van de geulen en kreken voor mosselkweek en het vervoer van goederen tussen de Westerschelde en de vestingstad Hulst. Het schorrengebied gelegen rond het huidige eiland werd in de jaren tussen 1645 en 1845 in delen opnieuw ingepolderd. Hierdoor verdween de open verbinding met de Westerschelde. Een deel van het eiland wordt sinds die tijd weer bewoond en beboerd. Nu is het Groot Eiland, vanuit landschappelijk, natuurwetenschappelijk en cultuurhistorisch oogpunt beschouwd, één van de belangrijkste terreinen in Oost-Zeeuws-Vlaanderen.