Wanneer u een bezoek brengt aan de gemeente Hulst, dan is een bezoek aan het grootste brakwatergebied van West-Europa "Het Verdronken Land van Saeftinghe" absoluut een must !
Dit 3500 ha grote unieke natuurgebied, bestaande uit slikken en schorren, bezit een rijke flora en fauna.

Het Verdronken Land van Saeftinghe trekt jaarlijks zo'n 11.000 bezoekers.
Door de verraderlijke getijdenwerking is het verboden om dit gebied op eigen houtje te bezoeken.
Begeleide wandelingen in het Verdronken Land worden echter met grote regelmaat georganiseerd.

Voor alle niet-wandelaars, die toch nader willen kennismaken met het unieke landschap , is het bezoekerscentrum een waardig alternatief.
Het bezoekerscentrum herbergt een schitterende tentoonstelling, die alles wat u aan de andere kant van de dijk in het natuurgebied kunt ontdekken, zo getrouw mogelijk nabootst.

Alle vragen over begeleide wandelingen en/of het bezoeken van het bezoekerscentrum kunt u richten aan :

Bezoekerscentrum Saeftinghe
Emmaweg 4
4568 PW Nieuw Namen (Emmadorp)
Tel.: (0114) 633110

Het centrum is alle dagen van de week, behalve op maandag, open van 13.00 uur tot 17.00 uur. Tijdens de winter, vanaf november tot maart, is het bezoekerscentrum alleen op afspraak geopend.

Toegangsprijs : € 1,50 per persoon.

De geschiedenis van het verdronken land
Voor 1570 was de Heerlijkheid Saeftinghe zeer vruchtbaar polderland.
Het was op de zee gewonnen door bedijkingen.
De belangrijkste bestaansvormen waren landbouw en het zogenaamde moerneren.
Dat was het winnen van turf, die in de ondergrond zeer veel voorkwam.
Deze turf werd als brandstof gebruikt en er werd zout uit gewonnen.

Er lagen 4 dorpjes in de Heerlijkheid, namelijk Saeftinghe, Namen, St. Laureins en Casuwele.
Bij het dorp Saeftinghe was ook nog een kasteel gelegen .
Tijdens de Allerheiligenvloed van het jaar 1570 liep het grootste gedeelte onder water.
Vier jaar later sloeg de zee toe en reikte het "Verdronken Land" tot bij de plaatsen Beveren, Verrebroek en Sint Gillis in België.
Het dorp Saeftinghe en nog enkele andere stukken bleven behouden .
In die tijd werd de 80-jarige oorlog gevoerd.
Dit was de strijd tussen de Nederlanden en Spanje.

In 1584 staken de soldaten van de Nederlanden de laatst in takt gebleven dijken door, waardoor de totale vernietiging van de Heerlijkheid en een deel van noord-oost Waasland een feit geworden was.
Daarna is men opnieuw begonnen met bedijken.
De laatste polder die bedijkt is, is de hertogin Hedwigepolder, voltooid in 1907.

Wat nu nog over is, is een oppervlakte van ongeveer 3500 hectare, bestaande uit schorren (= begroeiing) en slikken. Het gebied is doorsneden met honderden grote en kleine geulen.
De 3 hoofdgeulen zijn : Speelmansgat, IJskelder en Hondegat, welke zich naar de dijk toe steeds vertakken, totdat ze uiteindelijk doorlopen.
Tweemaal in de 25 uur lopen deze geulen helemaal vol.
Bij springtij en storm komt de begroeiing onder water.